İmdat Demir

Rahmet, en yalın hâliyle; merhametin taşarak eyleme dönüşmüş biçimidir. Kelime, Arapça kökenli olup “acıma, şefkat, bağışlama ve koruma” anlamlarını birlikte taşır; fakat yalnızca bir duygu değil, bir kapsayış hâlidir. İnsanın insana, doğaya, canlıya yönelen incitmemeyi seçişi; gücü varken yumuşaması; hükmedebilecekken affetmesidir.

Gündelik hayatta ise rahmet; birine anlayış göstermek, hatayı büyütmemek, zayıfı ezmemek, hatta bazen susarak incitmemektir. Bu yüzden rahmet, yalnızca kalpte değil; dilde, bakışta ve davranışta görünür hâle gelir.

Farklı kimlik ve düşüncelere karşı rahmet, insanı kendi hakikatinin tek sahibi sanma kibirinden geri çeken bir iç terbiyedir; karşındakini “yanlış” diye silmek yerine, onun tecrübesinin yükünü, korkularını, yaralarını hesaba katabilme cesaretidir; benzer şekilde haklı olma arzusunu bir anlığına askıya alıp, ötekinin sesine alan açmaktır; çünkü rahmet, fikirleri yumuşatmaz ama insanı sertleşmekten alıkoyar, çatışmayı inkâr etmez ama onu insanlık sınırları içinde tutar; farklı olanı ezmeden var olabilmek, rahmetin en zor ve en gerçek imtihanıdır.