Zafer Çam

Ekranlarda mafya, sokaklarda şiddet!
Her akşam televizyonu açın…
Sosyal medyada.
Silahlar konuşuyor. 
Şanlıurfa Siverek’te bir çocuk pompalı tüfekle okul basıyor masum çocukları ve öğretmeni öldürüyor ve yaralıyor. 
Bir gün sonra Kahramanmaraş’ta ise beş tabanca ile okul öğrencisi bir felaket yaşattı. 
Okulu basan bir çocuk, on öğrenci ve bir öğretmeni katletti, birçok çocukda yaralı.
İhanetler, pusular, infazlar sıradanlaşmış
Aynı kurgu…
Aynı zehir…
Televizyonu açıyorsunuz; silah sesleri, karanlık tipler, racon kesen adamlar…
Hukuku hiçe sayan, insan hayatını bir kurşunla bitiren karakterler “güçlü” diye sunuluyor.
Sonra dönüp soruyorsunuz:
“Bu gençliğe ne oluyor?”
Gerçekten soruyor musunuz?
Yoksa cevabı bildiğiniz hâlde susmayı mı tercih ediyorsunuz?
Her gün mafya dizileriyle büyüyen bir nesilden ne bekliyordunuz?
Beyefendi mi olmalarını mı?
Kitap okuyan, saygılı, edepli bireyler mi yetişecekti?
Siz yıllarca ekranlardan şunu anlattınız: Güç Silah, Saygı Korku
Başarı Yasa dışı güç Ve şimdi şaşırıyorsunuz!
Sokak başında silahlı saldırılar artıyorsa…
Cadde ortasında bıçaklar çekiliyorsa…
Aile içi şiddet sıradan bir haber hâline geldiyse…
Gençler üç kelimeyi bir araya getiremezken “racon kesmeyi” öğrenmişse…
Bunun sorumlusu kim?
Hiç kimse çıkıp sadece “gençler bozuldu” demesin!
Gençlik kendiliğinden bozulmaz…
Gençlik, neyle beslenirse ona dönüşür.
Bugün; Öğretmenine el kaldıran…
Doktora saldıran…
Okul basan…
Annesini, babasını öldüren…
Polise, amire, memura silah sıkan…
En ufak tartışmada bıçağa, silaha sarılan bir görüntü varsa…
Bu bir tesadüf değildir!
Bu, yıllardır ekranlardan işlenen şiddet kültürünün sonucudur.
Mafya dizilerinde suç işleyenler ceza almaz, aksine “karizmatik” gösterilir.
Devlet yoktur, hukuk yoktur, vicdan yoktur…
Ama bolca güç, bolca para ve bolca şiddet vardır.
Ve siz bunu her akşam milyonların evine servis edersiniz.
Sonra da çıkıp “toplum nereye gidiyor?” dersiniz.
Toplum sizin gösterdiğiniz yere gidiyor!
Gençlerin hayal dünyasına; ahlak değil, Bilimi değil silahı, Erdemi değil zorbalığı, Sevgiyi değil korkuyu koyarsanız…
Ortaya çıkan tablo da bu olur.
Bugün sokakta “mafyacılık oynayan” çocuklar varsa…
Bu bir oyun değildir!
Bu, bilinçaltına işlenmiş bir rolün dışa vurumu ’dur.
Artık bu milleti kandırmayı bırakın!
Toplumu uyutmak için şiddeti parlatan diziler üretmekten vazgeçin.
Reyting uğruna bir nesli göz göre göre harcamayın.
Bu ülkenin ihtiyacı; Silahla konuşan karakterler değil, Sözüyle örnek olan insanlar…
İntikam hikâyeleri değil, Adalet duygusunu güçlendiren anlatılar…
Karanlık değil, ışık!
Ekranlar sadece eğlendirmez.
Ekranlar öğretir, şekillendirir, yön verir.
Bugün ekranlarda neyi büyütürseniz, Yarın sokakta onu görürsünüz.
Ve eğer hâlâ anlamadıysanız, açık söyleyelim: Siz mafyayı izlettikçe…
Toplumda şiddet büyür! 
Çocuk katileri çoğalır.
Sonra da kimse çıkıp “Bu gençlik neden böyle?” diye sormasın…