Zafer Çam

İnanç mı, görünüş mü?
Son yılların modası desem alınmayın!
Türbede başı kapalı, sokakta açık… 
Camide örtülü, dışarı çıkınca örtüsüz…
 Kabir başında başı bağlı olanlar, peki hayatın içinde neden farklı görünüyor?
Örtü, Allah’ın mümin kadınlara yönelik bir emri olarak kabul ediliyorsa bu emir yalnızca türbede, camide veya kabir ziyaretinde mi geçerlidir? 
Allah yalnızca bu mekânlarda mı vardır? 
Siyasi, ticari Hayatın içinde, sokakta, işte ve günlük yaşamda yok mudur?
İnanç, yalnızca belirli mekânlarda sergilenen bir görüntü müdür, yoksa insanın hayatına yön veren bir duruş mudur?
Elbette herkesin inancı, tercihi ve hayatı kendisine aittir. 
Kimsenin inancını sorgulamak, kimseyi kıyafeti üzerinden yargılamak bizim görevimiz değildir. 
Ancak dinin ve inancın yalnızca görüntüden ibaret hâle getirilmesini sorgulamak da düşünce özgürlüğünün bir parçasıdır.
Sosyal medyada türbede, kabirlerde, camilerde, mevlitlerde örtünüp sokakta farklı görünenleri izliyoruz. 
Bazen de inanç, siyasi kimliğin veya toplumsal beklentilerin bir parçası hâline getiriliyor.
Peki, neden olduğumuz gibi görünmek yerine farklı görünme ihtiyacı duyuyoruz?
Kimi razı etmeye çalışıyoruz? 
Allah’ı mı, insanları mı?
Eğer mesele Allah’ın rızasıysa, inancın yalnızca belli yerlerde hatırlanması nasıl açıklanabilir? 
Yok, mesele insanların ne diyeceğiyse o zaman da kendimize şu soruyu sormamız gerekmez mi: Biz Allah’ın huzurunda vereceğimiz hesabı mı düşünüyoruz, yoksa kulların gözündeki görüntümüzü mü?
 “Ya olduğun gibi görün ya göründüğün gibi ol.”
İnsan, yaşadığı değerlerle görüntüsü arasında bir samimiyet kurabilmeli. İnanç, gösterişe; ibadet, insanların takdirini kazanmaya; kıyafet de siyasi veya toplumsal bir kimlik gösterisine dönüşmemeli.
Başını örten kadınlara bir sözümüz var.
Eğer inancınız gereği örtünüyorsanız, inancınızın içini de doldurun. Örtünüzü yalnızca başınızda değil, davranışlarınızda da taşıyın. 
Adaletli olun, kul hakkı yemeyin, kimseyi hor görmeyin, insanlara karşı dürüst davranın.
Eğer bir kadın siyaseten, partisinin, taraftarlarının veya çevresinin baskısıyla örtünüyorsa bu iki yüzük değil mi?
Çünkü inanç, gösteriş değil, gönülden benimsenerek yaşanmalıdır.
Örtünmeyi siyasi bir kimliğin göstergesi hâline getirenlere de soralım: İnanç, bir siyasi görüşün tekelinde olabilir mi?
Asıl mesele, insanın inancıyla, sözüyle ve davranışıyla ne kadar tutarlı olduğudur.
Eğer Allah için örtünüyorsanız, inancınızın gereğini samimiyetle yaşayın. Eğer bir başkasının baskısıyla örtünüyorsanız, baskının değil, kendi iradenizin sesini duyun. 
İslam’ın örtüsü, başkasının siyasi çıkarına veya toplumsal gösterisine alet edilmemelidir.
İnsan hangi karaktere sahipse, davranışlarıyla da onu göstermelidir.
Kendini olduğundan farklı göstermek, olduğundan üstün görünmeye çalışmak, insanları yanıltır. 
Bu tutum zamanla ikiyüzlülüğe ve riyakârlığa dönüşebilir.
Dürüst insan, kusurlarını gizleyerek kusursuz görünmeye çalışmaz. 
İnançlı insan da inancını yalnızca başkalarının göreceği zamanlarda hatırlanan bir görüntüye indirgemez.
Unutmayalım ki din, yalnızca kıyafetten ibaret değildir.
 Adalet, merhamet, doğruluk, kul hakkı ve samimiyet de inancın ayrılmaz parçalarıdır.
Başı örtülü olup kul hakkı yiyen de vardır, başı açık olup insanlara karşı dürüst ve merhametli olan da…
İnsanları yalnızca kıyafetleriyle değil, davranışlarıyla da değerlendirmek gerekir.
Benim itirazım örtüye değil; örtünün gösterişe, siyasi hesaba ve insanların gözünde itibar kazanma aracına dönüştürülmesinedir.
Yaşadığınız inancı samimiyetle yaşayın. 
Göründüğünüz gibi olun, olduğunuz gibi görünün.
Çünkü insanları bir süre görüntünüzle etkileyebilirsiniz ama samimiyetsizliğinizi ömür boyu gizleyemezsiniz.
Ve unutmayın: İnsanların gözünü boyamak mümkün olabilir; asıl mesele vicdanınızla ve inancınızla baş başa kaldığınızda kendinize ne cevap verebildiğinizdir.