Mehmet Nuri Bingöl

Bazı metinler vardır, içinde bulunduğumuz hissiyat ve civarı; "te'sirat-ı hariciye"yi tam olarak ifade eder. Bunlardan biri Mehmed Âkif'in "Bir De İstanbul’a Geldim Ki..." manzumesidir
     "Bir de İstanbul’a geldim ki: Bütün çarşı, pazar
     Na’radan (haykırış) çalkanıyor! Öyle ya... Hürriyyet var!
      Galeyan (coşku) geldi mi, mantık savuşurmuş... Doğru:
     Vardı aklından o gün her kimi gördümse zoru.
     Kimse farkında değil, anlaşılan, yaptığının;
     Kafalar tütsülü hülyâ (hayal)  ile, gözler kızgın.
     Sanki zincirdekiler hep boşanıp zincirden,
     Yıkıvermiş de tımarhâneyi çıkmış birden!
     Zurnalar şehrin ahâlîsini takmış peşine;
     Yedisinden tutarak tâ dayanın yetmişine!
     Eli bayraklı alaylar yürüyor dört keçeli;
     En ağır başlısının bir zili eksik, belli!
     Ötüyor her taşın üstünde birer dilli düdük.
     Dinliyor kaplamış etrafını yüzlerce hödük!
      Kim ne söylerse, hemen el vurup alkışlanacak...
     – Yaşasın!
             – Kim yaşasın?
                     – Ömrü olan.
                             – Şak! Şak! Şak!
     Ne devâirde (bu devirde) hükûmet, ne ahâlîde bir iş!
     Ne sanâyi’ , ne maârif , ne alış var, ne veriş.
     Çamlıbel sanki şehir: Zâbıta yok, râbıta (bağ) yok;
      Aksa kan sel gibi, bir dindirecek vâsıta yok.
     “Zevk-i hürriyyeti onlar daha çok anlamalı”
     Diye mekteplilerin mektebi tekmil ( tamamen) kapalı!
     İlmi tazyîk (baskı) ile ta’lîm ( eğitim) , o da bir istibdâd...
      Haydi öyleyse çocuklar, ebediyyen âzâd ( tatil)!
     Nutka gelmiş öte dursun hocalar bir yandan...
      Sahneden sahneye koşmakta bütün şâkirdan ( öğrenciler).
     Kör çıban neşterin altında nasıl patlarsa,
     Hep ağızlar deşilip kimde ne cevher varsa,
     Saçıyor ortaya, ister temiz, ister kirli;
     Kalmıyor kimseciğin muzmeri artık gizli.
     Dalkavuk devri değil, eski kasâid ( şiirler) yerine,
      Üdebânız (gazeteci ve şairleriniz) ana avrat sövüyor birbirine!
     Türlü adlarla çıkan nâ-mütenâhî ( sayısız) gazete,
     Ayrılık tohumunu bol bol atıyor memlekete.
     İt yetiştirmek için toprağı gâyet münbit (verimli)
     Bularak, fuhş ( hadsizlik, hayasızlık) ekiyor salma gezen bir sürü it!
     Yürüyor dîne beş on maskara, alkışlanıyor,
     Nesl-i hâzır bunu hürriyyet-i vicdan sanıyor!
     Kadın, erkek koşuyor borç ederek Avrupa’ya...
     Sapa düşmekte sizin şıklara, zannım, Asya!
     Hakk’a tefvîz ile üç tâne yetişmiş kızını;
     Taşıyanlar bile varmış buradan baldızını,"
      Mehmed Âkif'in ilk baştaki İttihadçılığından nedameti olan mısralar, 1940 sonrası "hanelerde başlatılan TESEYYÜBÜN" de uzdüşümü gibi...
**
" Türk Milleti Müslüman'dır ve Müslüman olarak kalacaktır. Evvelâ kendine ve gelecek nesillere dinini telkin etmesi, onun esasını ve kaidelerini öğretmesi, ebediyen Müslüman kalmasının münakaşa götürmez bir şartıdır. Halbuki mekteblerde din dersi olmayınca evlâdına kendi dinini telkin etmek ve öğretmek isteyen vatandaşlar, bu imkânlardan mahrum edilmiş olurlar. Müslüman çocuğu dinini öğrenmek gibi pek tabiî bir haktan mahrum edilmemek îcab eder. Böyle mahrumiyet ve imkânsızlık, vicdan hürriyetine uygundur denilmez. Bu itibarla orta mekteblerimize din dersleri koymak, yerinde bir tedbir olacaktır... "Milletimiz dinine sımsıkı bağlı olduğu kadar, umumiyetle dini en temiz duygularla benimsemektedir. İslâmlık, milletimizin vicdanında en musaffa seviyesini bulmuştur. Müslümanlığı ve onun esaslarını, farîzalarını ve kaidelerini kifayetle telkin edip öğretecek öğretmenlerimizin yetiştirilmesine ayrıca gayret sarfedilecektir. Gelecek sene lise derecesinde ilk me'zunlarını verecek olan Konya İmam-Hatib Mektebi'nin ileri seviyede din tahsili veren bir tedris müessesesi haline getirilmesi ve bu müesseselerin benzerlerinin yurtta fazlalaştırılması uygun olacaktır." demiştir.  (Emirdağ Lâhikası 2. 202.sh - Risale-i Nur) Risale-i nurdaki bu düsturu teyid eden bir hadis-i şerif şöyle gelmiştir. 
     Ebü'l-Velid Ubâde İbni Sâmit radıyallahu anh şöyle dedi: Biz Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem'e zorlukta ve kolaylıkta, sevinçli ve kederli anlarda, başkaları bize tercih edildiği zamanlarda kendisini dinleyip itaat etmeye, açıkça küfür sayılan bir şey yapmadıkları sürece devleti yönetenlerin işlerine karışmamaya , nerede olursak olalım hakkı söyleyeceğimize ve Allah hakkı için hiçbir kınayıcının kınamasından korkmayacağımıza dair bey'at ettik. (Buhârî, Ahkâm 42; Müslim, İmâre 41. Ayrıca bk. Nesâî, Bey'at 1, 2, 3; İbn Mâce, Cihâd 41) - Hizmet Düsturları - 363
**
                          "Aman!
Aman efendim, aman!
Galiba Âhir Zaman!
Manzarası yurdumun,
Tufan gününden yaman!
Göz görmez aydınlıkta;
Asümane dek duman.
Yer dumanmış ne çıkar,
Duman dolu âsüman.
Türk evi delik deşik;
Yıkık dökük hânüman.
Duraksız itiş kakış;
Süresiz karman-çorman.
Anne çocuk doğurur,
Köpek soyundan azman.
Beyinler zıpzıp kadar,
Mideler koskocaman.
Aziz fikir buğdayı,
Katıra mahsus saman.
Boş lâf, hep dalga dalga;
Uçsuz bucaksız umman.
Hayvanlık orkestrası:
Eşek, birinci keman.
Orman keleş, nebat kel;
Nebat adamlar orman.
Midelerde ihracat,
Günde beş milyon batman.
Milli servet matbaa,
Bilmem kaç milyar harman.
Yangın evinde satranç;
Plân, reform ve uzman.
Tam bir buçuk asırdır,
Maymunlardan eleman.
Bizdeki hale nispet.
Maymun taklitten pişman.
Hangi yol Türke uygun,
Hangi parti tercüman?
Çıkamaz meydanlara;
Camide mahpus iman!
Silah küfrün belinde,
Küfrün elinde, ferman.
Cehle sorarsan ilim;
Zehre sorarsan, derman.
Rahmet, meçhul kelime;
Bilinmez isim, Rahmân.
Kutsal kitaptır fuhuş;
Ahlâk, okunmaz roman.
Tarih, kontra gerçeğe;
Hürriyet hakka düşman.
Millete kasdedenin
İsmi milli kahraman.
Yere batsın bu dünya,
Bu dünyadan hayr uman!
Genç adam, at yorganı!
Sana haram, uyuman!
Aman, efendim aman!
Efendim, aman, aman!"
     Necib Fazıl Kısakürek Üstadın bu manalı satırları, adını siz koyun diyebileceğim makus manzaranın en şaşalı  tasviridir. Yine onun deyişiyle, " Sünneti tatbik etmemenin TERSİNE bir mucizesi..."