Mehmet Nuri Bingöl

Bu sabah okula yine gelirken,
Serin havanın sabahı, erkenden;
Bahçe kapısı harami gibi açıldığında
Kırk bir yılın gölgesi düştü omzuma... 

Ben…  Bingöl Mehmet Nuri;
Bir edebiyat öğretmeni.
Bugün kelimelerim bile titrek.
Ders zilinin sesi,
Yıllardır bir dost gibi eşlik etti bana;
Her çaldığında bir ömür açıldı önüme,
Her susuşunda bir hatıra.
Sınıfların duvarlarında
Sesimin tortusu, tebessümümün izi...
Sıraların köşesinde
Bir öğrencimin umudu hâlâ gizlidir bilirim.

Birecik Kız Anadolu İmam Hatip Lisesi…
Bu okul değil sadece;
Bazen yuvam, bazen mescidim,
Bazen kalemimi saklayan sığınağım oldu.

Bugün 24 Kasım.
Çiçeklerin arasında bir vedadır benimkisi.
Ne bir kırgınlık taşıyorum,
Ne de içimde bir yarım kalmışlık.
Sadece tamamlanmış bir hikâyenin
Son sayfasına usulca düşen imza var,
Yedi kitap üzerinde boyun büken,
Hamdile yoğrulu yedi imza.

Öğrencilerimin kavilleri
tanıtır kendimi;
Kimi heceyi benden öğrenmiş,
Kimi şiiri,
Kimi de sabrı…
Belki de en büyük mirasım,
Onların kalbinde açılan küçük bir iyilik menfezidir.
Bunu bilmek bile yeter bana.

Bu Haziran'da kapıyı son kez kapatırken
Sözlerim arkamdan yürüsün istiyorum;
Ben çekilsem de köşeme
Onlar ders anlatmaya devam etsin.
Öğretmenlik bitmez der içimde bir ses;
Sadece sınıf değiştirir insan,
Makamı başka olur, yeri başka…

Ve ben bugün,
Kelimelere sığınarak diyorum ki:
Her öğrenci bir duamdı,
Her yılım bir arma aslında.
Teşekkür ederim çocuklar,
Teşekkür ederim mesleğim,
Teşekkür ederim Birecik…
Ben gidiyorum;
Ama şiirim, hatıram, hikâye,
Roman ve makalelerim, 
Bu okulla  beraber kalıyor.

Mehmet. Nuri. BİNGÖL/ 2025-Kasım