Mehmet Nuri Bingöl

    Bir iman hizmetini tarihî şahıslar üzerinden yürütülen ve bitmeyen bir muhalefete indirgemek, Amazon Nehri'ni veya Akdeniz'i bir bardağa sığdırmaya çalışmak gibidir.
          Nur Mesleği'nin esası, şahıslarla uğraşmak, geçmişte yaşamış insanların hatıralarını karalamak, ölmüşlerin ardından bitmeyen bir husumet üretmek değildir. 
           Bu mesleğin asıl gayesi; insanın imanını kurtarmak, tahkikî imanı kuvvetlendirmek, kalpleri marifetullah nuruyla aydınlatmak ve Kur'an hakikatlerini aklî, ilmî, mantıkî delillerle ortaya koymaktır.
        Bediüzzaman Said Nursî'nin ortaya koyduğu iman hizmetinin merkezinde şahıslar değil, iman hakikatleri vardır. Bu hizmetin hareket noktası da şahsî hesaplaşmalar değil, Kur'an'ın gösterdiği hakikatlerdir. 
         Dolayısıyla Nur Mesleği'ni Yezid, Velid veya tarihin başka dönemlerinde yaşamış şahısların şahsiyetleri etrafında dönen bir tartışmaya hapsetmek, mesleğin geniş ufkunu daraltmak demektir.
          Elbette tarihî hadiseler incelenebilir. Yezid'in, Velid'in veya başka tarihî şahsiyetlerin icraatları ilmî ölçülerle değerlendirilebilir. Haksızlıklar, zulümler ve yanlışlar delilleriyle ortaya konulabilir. Hiç kimsenin tarihî gerçekleri örtbas etme veya yanlışları meşrulaştırma hakkı yoktur. Ancak burada önemli olan, tarihî bir şahsiyeti değerlendirmekle o şahsiyetin hatırasını düşmanlık vesilesi hâline getirmek arasındaki farkı görebilmektir.
           Bir başka ifadeyle, hakikati ortaya koymak başka, husumeti beslemek başkadır. İlmi bir tenkit başka, şahsî kin ve taassup başkadır. Nur Mesleği'nin ölçüsü, hissiyatın hükmüne değil, hakikatin ve delilin hükmüne tabi olmaktır.
            Üstelik geçmişte vefat etmiş insanlar hakkında konuşurken adalet, insaf ve ihtiyat ölçülerini elden bırakmamak gerekir. Zira tarihî rivayetlerin sıhhati, nakillerin güvenilirliği, hadiselerin meydana geldiği şartlar ve şahısların gerçek niyetleri birbirinden ayrı meselelerdir. 
             Müdakkik bir insan, duyduğu her rivayeti hakikat kabul etmez; araştırır, karşılaştırır, delilleri tartar ve hükmünü buna göre verir. İman hizmeti, menfi bir cepheleşme değil, müsbet bir inşa hareketidir.
          Bu hizmetin muhatabı, yalnızca belli bir tarihî şahsiyete muhalif olanlar değildir. Allah'ın varlığı ve birliği konusunda şüpheye düşenler, ahireti anlamakta zorlananlar, kader meselesinde zihni karışanlar, gençliğini inkâr cereyanlarının tesirinde geçirenler ve tahkikî imana ihtiyaç duyan bütün insanlardır. Risalei Nur Mesleği'nin geniş dairesi budur.
            Bir insanın bütün iman hizmetini tek bir tarihî şahsiyete duyduğu karşıtlık üzerinden tarif etmeye kalkışması, büyük bir hakikati küçük bir tartışmanın içine hapsetmesidir.
          Bu yaklaşım, Amazon Nehri'nin bütün debisini bir bardağa doldurmaya çalışan bir mecnunun teşebbüsüne benzer. Nehrin büyüklüğü bardakla ölçülemeyeceği gibi, iman hizmetinin mahiyeti de birkaç tarihî şahsiyet etrafındaki tartışmalarla ölçülemez.
           Kaldı ki iman hizmetinin önünde duran meseleler, geçmişin ihtilaflarından çok daha geniş ve hayatîdir. Günümüzde materyalizm, pozitivizm, ateizm, deizm ve çeşitli şüphe cereyanları insanın imanını hedef almaktadır. 
            Gençlerin zihnine yerleştirilen sorulara cevap vermek, kalplerdeki iman boşluğunu doldurmak, insanı yaratılış gayesiyle buluşturmak ve Kur'an'ın hakikatlerini çağın idrakine sunmak dururken enerjiyi bitmeyen şahıs tartışmalarına tüketmek, hizmetin önceliklerini gözden kaçırmaktır.
              Bediüzzaman'ın müsbet hareket anlayışı da bu noktada önem kazanıyor. Müsbet hareket; şahısları ve hadiseleri değerlendirmekten vazgeçmek değil, hizmeti yıkıcı husumetlere dönüştürmeden hakikatin inşasına yöneltmektir.
       İhlası muhafaza etmek, uhuvveti korumak, delile dayanmak ve neticeyi Allah'tan beklemek bu anlayışın temel esaslarındandır. Unutulmamalıdır ki bir insanın imanını kurtarmak, geçmişten bir şahsiyete karşı üstünlük iddiasında bulunmaktan çok daha büyük bir hizmettir.
       Bir kalbe tahkikî iman kazandırmak, bir zihindeki şüpheyi gidermek, bir gencin inkâra sürüklenmesini önlemek, bir insanın Rabbini tanımasına vesile olmak; bitmeyen polemiklerin çok ötesinde bir kıymet taşır.
          Netice itibarıyla Nur Mesleği, geçmişin mezar taşları arasında husumet arayanların değil, geleceğin imanlı nesillerini yetiştirmeye çalışanların mesleğidir.
           Yezid'i, Velid'i veya başka tarihî şahsiyetleri konuşmak isteyenler elbette konuşabilirler; fakat hiç kimse bu konuşmaları iman hizmetinin tamamıymış gibi sunamaz. Hiç kimse koskoca bir Kur'an hizmetini kendi dar tartışma alanına mahkûm edemez.
             Çünkü bizim vazifemiz, ölmüşlerin ardından bitmeyen kavgalar üretmek değil, yaşayanların imanını muhafaza etmektir. Geçmişin ihtilaflarında kaybolmak değil, geleceğin imanını inşa etmektir.
             Bir şahsa muhalefet etmekle iman kurtulmaz; iman, Kur'an'ın hakikatleriyle kurtulur. Nur Mesleği'nin ufkunu bir şahsın gölgesine ve çürütülme görevine sığdırmaya çalışmak, nehrin kendisini değil;  kendi, indi, cüzi bardağındaki suyu seyrederek bir ırmağı da seyrettiğini zannetmek manasına  gelir.